Te laat.

Veel te laat.

Als ik toevallig weer daar ben
waar toen de zon zo heftig scheen
zie ik jouw stenen stoep omhoog
wil ik nog eens de treden tellen
en je bereiken drie keer bellen
ja ik ben het eindelijk ja ja
hier weergekeerd al weet ik niet waarom
waarom zou jij opnieuw mij open doen
met ogen groot en blauwer dan
de wolkenloze hemel waarnaar ik
op zal stijgen zovele jaren later
dan wij samen hoopten nog gelovend
in een hemel die aanraakbaar leek
voorbij de koude stenen treden
omhoog gewoon omhoog ja ik ben
het eindelijk maar sorry hoor
ik weet het is te laat al die jaren
hoe was je leven lieve schat ach
misschien dacht ik niet na omdat
de zon zo heftig scheen en er
die dag geen schaduw was en zelfs
de tranen in je ogen voor mij
onzichtbaar bleven achter je
glimlach die het weten in zich had
ja als ik toevallig daar weer ben
wring jij je binnen in mijn hoofd
maar veel te laat ben ik om
drie keer te bellen aan een deur
die nimmer meer zal open gaan.

Christian 2016

Mijn meisje.

Mijn meisje.


Ik hou van dat meisje
boos op de muis
die niet gehoorzaamt
ja ik hou van haar
zoals zij daar zit
samengebald in strijd
met haar computer
ik hou van dat meisje
zoals zij stampend
de trap af loopt en in
zichzelf nog moppert
over dingen die niet
gaan zoals zij moeten
maar snel verandert zij
van melodie want werk
wacht en afspraak telt
ja ik hou van haar
zoals zij leeft in haar
wereld die nooit stil
staat bij wat is geweest
zoals zij danst voorbij
vermoeidheid ogen
open voor een feest
van nieuwe kunsten
open armen voor de
liefde en het mooie
van haar zelf zijn
voor de spiegel stift zij
haar lippen rood en
kijkt uitdagend in haar
groene ogen en dan
verschijnt zij voor mij
zelfbewust uitdagend
en dan hou ik van
dat fonkelende meisje
zoals zij haar tong
uitsteekt om mij te zoenen
opdat haar rood gekleurde
lippen mij niet raken
terwijl zij met haar
ziel mijn hart raakt.

Wie lacht niet.

Wie lacht niet
Die de mens beziet
Zoogdier zonder nut
Voortlevend in genot
Van dagelijks consumeren
Krampachtig bezig
Met vergarend bidden
Om voorspoed en geluk
De anderen niet gegund
Wie lacht niet
Als de bommen vallen
En autogekken voedsel
Pletten en fijnstof regent
In het oliebad op zee
Vriendenloterij miljoenen
Honger om de hoek
Reality en gouden kots
Amusement genoeg om
Veel te lachen totdat
De haarscheuren ontstaan
In menselijk bestaan van
Wat wij zien als positief
Beurskoersen en de groei
Ja blijven lachen als de
Hemel valt waarnaar in
Oude tijden smachtend
Werd verlangd omdat
Leven op een toevallige
Planeet geen reden gaf
Tot leukigheid die wij nu
Elektronisch omarmen
Denkend oneindigheid
Te hebben uitgevonden
Terwijl zelfs geen glimlach
Meer geoorloofd is als
Men de mens beziet.

Het komt voor.

Het komt voor
Dat duizend mensen
Stil zijn omdat
Één stem zingt
Als over de rivier
Het laatste licht
Verwaait langs oevers
Die geuren naar
Onwezenlijke verten
Met ogen dicht
Zijn klanken voelbaar
Omringd door beloften
Omarmen wij elkaar
Te midden van pleinen
Vol mensen die
Samen één moment
Stil gelukkig zijn
Terwijl één stem
Zingt.

1-1-2016 Lissabon

Zondagochtendgloren.

Badwater goed heet
Daarna de koude douche
Water zijn wij water water
Gonzend bonkt de pomp
Zo heftig dat ik weet
Ja ik leef tot in de vinger
Toppen van mijn denken
En buiten is de regen
En zij is ver zo ver weg
En heeft een lekke band
Mijn lijf is nat van leven
Met mijn ogen dicht
Zie ik kinderen en hard
Loopsters in zwart en rood
En wit hun spieren spannen
Naar de eindstreep tot
Verzuring en vermoeidheid
Hoe lang nog hoe lang
Ik houd mijn hart vast
De stilte suist oorverdovend
Voorbij – Ja dit is leven.

Herfst

Herfst.
Was ik een boom
in de herfst van mijn leven
zou ik geduldig
op de lente wachten
en voor de verandering
tijdelijk sterven en
rustig dood zijn tot
mijn reïncarnatie in
tere weefsels en wondergroei
van nieuwe botten
zou ik onbevangen de
nieuwe dag omarmen
en naar de hemel reiken
en wuiven in een frisse
wind en zacht ritselend
gelukkig zijn.


Christian oktober 2015.

Herinnering

Herinnering

 

De hemel waarnaar

zovelen biddend uitzien

hangt zwaar drukkend

op mijn oude hoofd

de kleine duivels

uit mijn onderwereld

steken messen brandend

achter mijn gedachten

terwijl mijn hoofd

zacht onder water zinkt

denk ik aan hem alweer

alweer ervaar ik het begin

van hoe het is geëindigd

hoe het zou zijn geweest

in de weldadigheid van

warm water in dat

verre eiland bad

na lome luiheid het

gevoel van lichaam licht

de geest verruimd ja

euforie wellicht in het begin

zo weg zeilend zonder

wind zonder lucht

zonder zelf zonder bewust

zo naar de hemel

die zich opent in

ordeloze chaos als een

kleurrijk bloemenveld

zo zal het zijn geweest

dat je nog denkt

één split seconde

daar ga ik heen

het gaan waaraan

geen einde komt

tot koolmonoxide

het licht versluiert

met de zwaarte

van dood zwart.

Christian

1973 – 2014

Mijn kruis

Mijn kruis.

Ik draag mijn kruis
Eens middelpunt
Van het heelal
Mijn kruis en kracht
De levensdrang
Die voorwaarts sprong
Ik draag mijn kruis
Lachwekkend klein
Zonder opstandigheid
Draag ik mijn kruis
Gering gewicht nog
Tot de eindigheid
Mijn kruis
Verkankerd eerst
Vermorzeld toen
Levensloop
Moderniteit
Ik draag mijn kruis
Met weemoed
En verlangen soms
Mijn kruis dat was
Ooit toekomst hoop
Geheim van dood
Maar nu
Gestorven reeds
Mijn kruis
Zo leeg en licht
Als diepste denken
Terug gedacht
In moederschoot

Reddeloos

Reddeloos

Als ik jou zie
Gewoon op straat
Zo’n mooie jonge meid
Dan wil ik terug
Zo veel jaren terug
Toen ik verleiden kon
Maar ik vergeet
Dat in die tijd
Mijn blik vertroebeld was
Door precies zo één als jij
Zo’n mooie jonge meid
Die mij bezwoer
Bij haar te blijven
Want reddeloos was zij
Zonder mij ja zonder mij
Ja reddeloos zei ze
Reddeloos en toen
Verliet zij mij en hoe
Reddeloos was ik
Verlaten held
Gewoon op straat
Kijk ik naar jou
En weet ik weer
Hoe dat voelt om
Reddeloos te zijn.

Christian
2014

De Waterdruppel

De Waterdruppel

De waterdruppel komt

Flonkerend tot leven

Danst en springt in roze

En blauw van nieuwe dag

Sprankelt op mijn huid

Op mijn ontwakende huid

Danst het water zijn weg

Het pad hoe grillig ook

Al tijden voorbeschikt

In levendige glinstering

Omlaag altijd omlaag

Gebonden door de wetten

Waarmee wij dagelijks spotten

Zo herkenbaar is het leven

Als een waterdruppel

Zoekend voortgaan

Naar het ongewisse doel

Omlaag en nooit omhoog

Bepaal ik zelf het einde

Voorbij de flonkering

Van deze speelse reis

Wacht duisternis van afvoerput

Waarin alles vervloeit

Vervloeit tot niets.

 

Christian
Mei 2014