Het komt voor.

Het komt voor
Dat duizend mensen
Stil zijn omdat
Één stem zingt
Als over de rivier
Het laatste licht
Verwaait langs oevers
Die geuren naar
Onwezenlijke verten
Met ogen dicht
Zijn klanken voelbaar
Omringd door beloften
Omarmen wij elkaar
Te midden van pleinen
Vol mensen die
Samen één moment
Stil gelukkig zijn
Terwijl één stem
Zingt.

1-1-2016 Lissabon

Zondagochtendgloren.

Badwater goed heet
Daarna de koude douche
Water zijn wij water water
Gonzend bonkt de pomp
Zo heftig dat ik weet
Ja ik leef tot in de vinger
Toppen van mijn denken
En buiten is de regen
En zij is ver zo ver weg
En heeft een lekke band
Mijn lijf is nat van leven
Met mijn ogen dicht
Zie ik kinderen en hard
Loopsters in zwart en rood
En wit hun spieren spannen
Naar de eindstreep tot
Verzuring en vermoeidheid
Hoe lang nog hoe lang
Ik houd mijn hart vast
De stilte suist oorverdovend
Voorbij – Ja dit is leven.

Herfst

Herfst.
Was ik een boom
in de herfst van mijn leven
zou ik geduldig
op de lente wachten
en voor de verandering
tijdelijk sterven en
rustig dood zijn tot
mijn reïncarnatie in
tere weefsels en wondergroei
van nieuwe botten
zou ik onbevangen de
nieuwe dag omarmen
en naar de hemel reiken
en wuiven in een frisse
wind en zacht ritselend
gelukkig zijn.


Christian oktober 2015.

Herinnering

Herinnering

 

De hemel waarnaar

zovelen biddend uitzien

hangt zwaar drukkend

op mijn oude hoofd

de kleine duivels

uit mijn onderwereld

steken messen brandend

achter mijn gedachten

terwijl mijn hoofd

zacht onder water zinkt

denk ik aan hem alweer

alweer ervaar ik het begin

van hoe het is geëindigd

hoe het zou zijn geweest

in de weldadigheid van

warm water in dat

verre eiland bad

na lome luiheid het

gevoel van lichaam licht

de geest verruimd ja

euforie wellicht in het begin

zo weg zeilend zonder

wind zonder lucht

zonder zelf zonder bewust

zo naar de hemel

die zich opent in

ordeloze chaos als een

kleurrijk bloemenveld

zo zal het zijn geweest

dat je nog denkt

één split seconde

daar ga ik heen

het gaan waaraan

geen einde komt

tot koolmonoxide

het licht versluiert

met de zwaarte

van dood zwart.

Christian

1973 – 2014

Mijn kruis

Mijn kruis.

Ik draag mijn kruis
Eens middelpunt
Van het heelal
Mijn kruis en kracht
De levensdrang
Die voorwaarts sprong
Ik draag mijn kruis
Lachwekkend klein
Zonder opstandigheid
Draag ik mijn kruis
Gering gewicht nog
Tot de eindigheid
Mijn kruis
Verkankerd eerst
Vermorzeld toen
Levensloop
Moderniteit
Ik draag mijn kruis
Met weemoed
En verlangen soms
Mijn kruis dat was
Ooit toekomst hoop
Geheim van dood
Maar nu
Gestorven reeds
Mijn kruis
Zo leeg en licht
Als diepste denken
Terug gedacht
In moederschoot

Reddeloos

Reddeloos

Als ik jou zie
Gewoon op straat
Zo’n mooie jonge meid
Dan wil ik terug
Zo veel jaren terug
Toen ik verleiden kon
Maar ik vergeet
Dat in die tijd
Mijn blik vertroebeld was
Door precies zo één als jij
Zo’n mooie jonge meid
Die mij bezwoer
Bij haar te blijven
Want reddeloos was zij
Zonder mij ja zonder mij
Ja reddeloos zei ze
Reddeloos en toen
Verliet zij mij en hoe
Reddeloos was ik
Verlaten held
Gewoon op straat
Kijk ik naar jou
En weet ik weer
Hoe dat voelt om
Reddeloos te zijn.

Christian
2014

De Waterdruppel

De Waterdruppel

De waterdruppel komt

Flonkerend tot leven

Danst en springt in roze

En blauw van nieuwe dag

Sprankelt op mijn huid

Op mijn ontwakende huid

Danst het water zijn weg

Het pad hoe grillig ook

Al tijden voorbeschikt

In levendige glinstering

Omlaag altijd omlaag

Gebonden door de wetten

Waarmee wij dagelijks spotten

Zo herkenbaar is het leven

Als een waterdruppel

Zoekend voortgaan

Naar het ongewisse doel

Omlaag en nooit omhoog

Bepaal ik zelf het einde

Voorbij de flonkering

Van deze speelse reis

Wacht duisternis van afvoerput

Waarin alles vervloeit

Vervloeit tot niets.

 

Christian
Mei 2014

Zus

Zus is dood
het was haar keuze
haar helder hoofd
kon langer niet verhelen
het lijden van het leven
in een lijf dat niet meer kon
geen keuze meer tussen
het willen en het kunnen
het verval en pijnlijk opstaan
naar een dag die niets
meer bracht dan vergeelde
herhaalde herinneringen.

Afscheid met taart
en thee en foto´s
voor later als heldere
ogen niet meer stralen
haar kleine hoofd ligt
in mijn handen zo broos
en warm als pasgeboren
lichtkrans speelt door zilver
verrast oogt zij omhoog
wil ik haar pijn verdrijven
die blik van haar bewaren.

Oktober 2013,
Christian

In Orde.

Op een feestelijke dag
vergeet je wat je denkt
en loopt met dromen
door een land van nooit geweest
vermoeidheid ken je niet
in verre verten wenkt
geluk dat voor het grijpen ligt
als je maar even doorzet
dan komt het wel in orde
in orde.

Of niet soms?

Weet je wat het is
om oud te worden
weet je hoe het voelt
om pijn te hebben
weet je dat je dood
gaat op een dag en dan
misschien gelukkig bent
omdat je vrij bent en
ongebonden opstijgt naar
het licht dat is beloofd
al zoveel duizend jaar
dat het wel waar moet zijn
of niet soms?